เฮ่ออออ วันนี้วันที่ 27 กันยายน 2549 เป็นวันสุดท้ายที่ Don Muang International Airport ต้องถูกปิดตัวลง ตอนเด็กมีความฝันว่าอยากขึ้นเครื่องบิน ในชีวิตต้องได้ขึ้นเครื่องบิน นั่งนึกภาพคงสบายน่าดู น่าตื่นเต้น ทุกครั้งที่นั่งรถผ่านดอนเมืองตั้งแต่ยังไม่มีทางด่วน จะคอยเกาะหน้าต่างนั่งมองเครื่องบินขึ้นลง เหมือนเด็กทั่วๆไป เห็นเครื่องบินที่ลงมาสนามบินรู้สึกนกที่กำลังลงมาอย่างสง่าผ่าเผย มันเท่ห์อย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะตอนที่เครื่องลงเฉียดอนุสรณ์สถานตรงดอนเมืองนะ มันแบบว่าอยากถ่ายภาพนั้นไว้เหลือเกิน แต่ว่าก็คงไม่มีโอกาสแล้วแหล่ะ สิ้นสุดภาระที่แสนยาวนานมาหลายปี

 

 ครั้งแรกที่เหยียบสนามบินดอนเมืองก็ตอนที่ไปรับพ่อ ที่กลับมาจากญี่ปุ่น ตื่นเต้นทั้งที่จะได้เจอพ่อ แล้วก็ได้เข้าสนามบินครั้งแรก ตอนนั้นแม่ก็ไปรับพ่อเหมือนกัน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพ่อจะมาที่ Terminal 1 หรือ 2 อย่างว่าแหล่ะก็ไม่ได้เคยไปนี่หว่า ก็ได้แต่คอยดู Monitor ที่สนามบิน ครั้งนั้นครั้งแรกเลย รู้สึกผิดหวังนิดๆ ที่ไม่ได้เห็นเครื่องบินใกล้ๆ เพราะว่าคิดว่าจะได้เห็นหน่ะ

 

 ครั้งที่ 2 ไปรับย่าที่สนามบิน เพราะว่าแก่มากแล้วหน่ะ ก็เลยต้องไปรับกับพ่อ หลังจากที่พ่อกลับมาจากญี่ปุ่นใหม่ๆ

 

 แล้วก็มีอีกหลายครั้ง แต่ว่าก็ยังไม่เคยรู้เลยว่าข้างในเป็นยังไง จนในที่สุดได้เข้าไปข้างในก็ตอนม. 2 เพราะว่าต้องไปส่งย่ากลับต่างจังหวัด ก็ตอนนั้นไม่มีใครว่างจะไปส่ง น้องสาวก็ไม่สบายก็เลยไปส่งไม่ได้ เราก็ต้องไปส่งแทน ทำอะไรไม่ถูกเลย ดีใจก็ดีใจที่ได้เข้าไปข้างในแต่ว่าภายในประเทศนะ ไม่ใช่ต่างประเทศก็ยังดีใจ ว่าจะได้ขึ้นเครื่องจากดอนเมืองแล้ว พอขึ้นไปเห็นพนักงานสวยๆ หน้าตาดีทั้งนั้น อยากจะถามพี่เค้าเดี๋ยวนั้นเลยอ่ะว่าพี่เรียนมาด้านไหน จบมาด้านไหน อยากเป็นแบบพี่อยากทำงานแบบพี่หน่ะ แต่ว่าตอนนั้นก็ยังงงอีกว่าทำไม ไม่เหมือนตอนที่เห็นของพ่อ ไม่เห็นเข้มงวดเหมือนตอนที่ไปรับพ่อเลยหล่ะ งงมากๆ อะไรแค่นี้หรอ แป๊บเดียวได้ขึ้นเครื่องแล้ว จนในที่สุดถึงบางอ้อตอน ม. 4

 

 อ.นวลจันทร์ พานักเรียนไปทัวร์สนามบินก็ถึงบางอ้อเลยว่ามันแบ่งเป็นในประเทศ ระหว่างประเทศ แบ่งเป็นขาเข้า ขาออกอีก ก็รับรู้แล้วก็ไปเข้าไปเดินเล่นข้างใน แต่ว่าก็ยังไม่ได้เข้าไปใน Duty free อยู่ดี ก็ได้แค่ผ่าน ตม. แค่นั้นแต่ก็ไม่ได้เข้าไปลึกกว่านั้น เพราะว่าเข้าผ่าน ตม. แล้วก็ออกเลยเค้าไม่ให้เข้าไปมากกว่านี้อ่ะ แต่ว่าก็เห็นเครื่องบินขึ้นลง เพราะว่ามี Piar ให้เราดูได้อ่ะ ก็ได้เห็นเครื่องบินขึ้นลงได้อย่างเต็มตาไม่ต้องชะเง้อเหมือนแต่ก่อน ความสง่างามของเครื่องบินไม่ได้เสื่อมถอยไปตามกาลเวลาเลย

 

 แล้วก็ไปรับเพื่อน ไปส่งเพื่อน ก็บ่อยครั้งเหมือนกันความทรงจำดีๆ กับสนามบินดอนเมืองมีมากมายเหลือเกิน มีทั้งรอยน้ำตาที่ต้องจากเพื่อน มีทั้งรอยยิ้มดีใจที่ได้ไปรับเพื่อน หรือว่าได้เจอญาติ แล้วก็ได้ยินข่าวว่าจะสร้างสนามบินสุวรรณภูมิ โกงกันบ้างอะไรกันบ้าง ต่างๆนานา จนเบื่อแล้ว

 

 และแล้วครั้งแรกในชีวิตที่ได้ออกเดินทางไปต่างประเทศ วันที่ 16 มิ.ย. 2549 ไปลงที่มาเก๊า นั่งเรือไปเกาะฮ่องกง ทีนี้ได้เข้าไปใน Duty Free shop แล้ว เดินซะทั่วเลย ของถูกทั้งนั้น (ถ้าเทียบกับ Brand Name ด้วยกันนะ) แต่ว่าไม่ได้ซื้อ เพราะว่าก็นะไม่รู้จะซื้อทำไมเก็บตังไปเที่ยวดีกว่า อิอิ

 

 ครั้งล่าสุดที่ได้เหยียบสนามบินก็วันที่ 8 ก.ค. 2549 และก็เป็นครั้งสุดท้ายของเราที่ได้เหยียบสนามบินดอนเมือง สมกับเป็นสนามบินแห่งความทรงจำจริงๆ เพราะว่าต่อจากวันนี้ไปเราจะเห็นเครื่องบินใกล้ๆ ก็ต้องไปที่สุวรรณภูมิ ซึ่งใกล้จากบ้านเรามากคงจะนานๆๆๆๆ ครั้งที่เห็นความสง่างามของเครื่องบิน รู้สึกใจหายแฮะ เครื่องบินลำสุดท้ายที่ร่อนลงดอนเมืองก็คือสายการบินคูเวตแอร์ไลน์ หลังจากเที่ยงคืนของวันที่ 27 กันยายน ก็ต้องสิ้นสุดภาระของสนามบินดอนเมืองซะที ภาระที่ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองเป็นหน้าเป็นตาของประเทศ ขอบคุณหลายๆ เราจะไม่ลืมเลยว่าเธอคือสนามบินที่อยู่เคียงข้างกับคนไทยมาแสนนาน ลาก่อนนะ สนามบินดอนเมือง พักผ่อนให้สบายนะ ต่อไปนี้สุวรรณภูมิก็ทำหน้าที่แทน ทำให้ได้ดีเหมือนดอนเมืองนะหรือไม่ก็ดีกว่านะ